At, arka ayakları üzerinde şahlandığında, binici için zorlayıcı bir durum oluşturur.
Şahlanma, genellikle serkeş ve ürkek atların, dizginden kurtulmak için belli bir yöne yürümekten kaçınma sonucu ortaya çıkan bir davranıştır. Aynı zamanda, atın tepe veya ganajını bükmek istediği durumlarda da görülebilir. Şahlanmanın nedenleri arasında sert yumruk, kötü davranış ve kötü başlık da bulunur.
Şahlanan bir at, binicinin ağırlığından kurtulmak için, hanepleri üzerine kalkar ve ön kısımdan ağırlığın bir kısmını geriye atar. Boyun ve sırt kaslarını kullanarak, ön kısmını kesintisiz bir şekilde yukarı kaldırır. Bu nedenle, atın durmasına izin verilmemelidir.
At, arka ayakları üzerinde şahlandığında, binici için zorlayıcı bir durum oluşturur. Başlangıçta, bu davranış sadece oyun veya acıdan kaçma içgüdüsünden kaynaklanır. Ancak daha sonra, biniciye karşı kasıtlı bir direnç göstermek için kullanılabilir. Binici, atın bu kasıtlı hareketine izin verirse, at bu davranışın kendi isteğini kabul ettirmenin kolay bir yolu olduğunu öğrenir.
Şahlanma alışkanlığını kırmak için, hem binici hem de atın en az zararla çıkması için, şahlanma başlamadan önce önlem almak önemlidir. Ancak önlem almak tek başına yeterli değildir. Ata şahlanmanın kötü bir hareket olduğunu anlatmak için etkin cezalar uygulanmalıdır.
Şahlanmaya karşı önlem almadan önce en önemli şey, şahlanmaya neden olan hareketin dikkatlice gözlenmesidir. Atın şahlanmak için geriye doğru bir hamleye ihtiyacı olduğundan, bu niyeti önceden fark edilebilir. Binici, atın bu niyetini gözlemleyerek, direnmeye karşı önlem alabilir.
Binici, atın şahlanmak üzere olduğunu hissettiğinde, dizginlerden birini çekmelidir. Bu, atın başını aşağı çekerek, şahlanma eğilimini engeller. Binici aynı zamanda, etkili bir ceza olarak, sert çarpmalar yaparak atı istenilen yöne yönlendirebilir. Bu şekilde, atın şahlanma eğilimi engellenir ve dengesi bozulur.
Şahlanma durumunda, atın ileriye doğru sürülmesi önemlidir. At, beklenmedik bir anda şahlanabilir, bu nedenle binici, atın boynuna sarılarak kendini korumalı ve sonra atı ileriye itmeye çalışmalıdır. Binicinin en büyük hatası, uzun süre atın boynuna tutunarak binicinin etki edebilme yeteneğini kaybetmesidir.
At, kalkmış baş boyunla şahlanamayacağından, ön kısmı yere iner inmez başını kaldırmak, ikinci bir şahlanmayı önlemek için iyi bir yoldur. Atın şahlanma eğilimi önceden fark edilirse, yine aynı şekilde hareket edilebilir.
Şahlanma durumunda, atın bir veya her iki arka ayağı üzerinde dengesini kaybetmesi en kötü durumdur. Binici, bu durumda atın altında kalmamak için kendini atmalıdır. Ancak, binicinin erken atlama girişiminde bulunması durumunda, atın altında kalmak tehlikesiyle karşı karşıya kalabilir. Bu tehlikeli durumda, binici kendini öne doğru atmalı ve asla atın ağzını çekmemelidir.
YORUMLAR